Met ‘Cyrano’ voegt theatergroep Het Ongerijmde een nieuwe klassieker toe aan haar repertoire. De toneelgroep met Machteld en Danny Timmermans, Jenne Decleir en Ann Tuts koos ervoor om na ‘Ernst’ opnieuw een literair meesterwerk op de planken te brengen, maar ze beloofden bij aanvang een moderne twist. De balans vinden tussen behoudsgezindheid en adaptatie aan de hedendaagse tijd is vaak een moeilijke evenwichtsoefening. Wat blijkt? Het Ongerijmde slaagt erin met evenveel charme en elegantie als Monsieur Bergerac zelf ten toon spreiden kan. 

Het Ongerijmde staat bekend om een vlotte speelstijl, scherpe humor en toegankelijkheid. Hoe rijmt dit met een klassieker als Cyrano De Bergerac? Bijzonder goed. De pingpongdialogen en de messcherpe tong van Cyrano en zijn vijanden lijken op de lijven van de acteurs geschreven te zijn. Er zit een vaart in de dialogen die aan een fijn ritme glimlachjes bij het publiek ontlokt door het spel met taal dat er gespeeld wordt. Die aangename snelheid wordt ondersteund door pittige technische en lichamelijk vondsten die het ingespeelde karakter van het stuk benadrukken.

Tegelijk zitten er stiltes in Cyrano, momenten waarop poëzie centraal staat, zowel verbaal als visueel door de kwetsbare beelden die gecreëerd worden op het podium. We nemen even de tijd om te staren, te genieten en te luisteren. De ‘esthetische pauze’ is een aspect Het Ongerijmde in deze voorstelling duidelijk meer aandacht gegeven heeft dan in hun voorgaande voorstellingen. De afwisseling van verstilling en tempo maken hangt samen met de momenten in de chronologie van het verhaal. Ver verleden en ‘heden’ wisselen elkaar af. Jong geweld, passie en kracht staan tegenover stillere pijnlijke emoties en een tragere speelstijl. Geen van beide stijlen overtreft de ander: zij vullen elkaar aan.

Ingespeeld is het woord dat zonder twijfel zeker past bij deze ‘snelle’ voorstelling, boordevol dialogen die hun kracht deels halen uit het ritme waarmee zij worden uitgesproken en de fysieke snelheid van de spelers. Er is echter heel wat meer te zeggen van het acteerwerk: de casting zit goed! De personages zijn van vlees en bloed. Vooral Jenne Decleir zet een Cyrano neer die zijn charismatische kant kan tonen, maar tegelijk schept hij ook een ziel die verteerd wordt door emotie en pijn. De transformatie die hij ondergaat bij de tijdreis van verleden naar heden is een lust voor het oog.

Laten we als conclusie stellen dat er eindelijk nog eens een goede Cyrano te zien is in Vlaanderen! Eentje met respect voor de traditie, maar voldoende moderne insteken om ook het huidige publiek te boeien. Eentje die u zal doen (glim)lachen vanwege vlotte vondsten, maar ook hier en daar een traan uitlokken zal.

U kan hier nog gaan kijken

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s